تا گذشتی همچو آب خضر بر طرف چمن

وای جان من! که بر دل داغ دیگر تازه شد

آمد از کویت نسیمی، غنچه دل ها شکفت

گلشن جان زان نسیم روح پرور تازه شد

هر خس و خاشاک چون سرو و صنوبر تازه شد

توسنت بار دگر پا بر رخ زردم نهاد

دولت من بین! که بازم سکه زر تازه شد