توسنت بار دگر پا بر رخ زردم نهاد

گلشن جان زان نسیم روح پرور تازه شد

تا گذشتی همچو آب خضر بر طرف چمن

هر خس و خاشاک چون سرو و صنوبر تازه شد

دولت من بین! که بازم سکه زر تازه شد

زخم های تیر مژگان سر به سر آورده بود

چون نمک پاشیدی از لب ها، سراسر تازه شد