که خواهد نوبهار حسن را روزی خزان آمد

دلم پیش لبت با جان شیرین در فغان آمد

خدا را چاره دل کن که این مسکین به جان آمد

بیا ای سرو گلزار جوانی را غنیمت دان

به بزم دیگران، دامن کشان تا کی توان رفتن؟

به سوی عاشقان هم گاه گاهی می توان آمد

حیاتی یافتم از وعده قتلش، بحمدالله!