که از شهر عدم بی خود به صحرای جهان آمد

ملولم از غم دوران، سبک دوشی کن ای ساقی

ببر این کوه محنت را که بر دل ها گران آمد

کمند زلف لیلی می کشد از ذوق مجنون را

به امیدی که در پای سگانت جان برافشاند

هلالی، نقد جان در آستین بر آستان آمد