می کنم کوه غم از حسرت شیرین دهنان

بر گل از غنچه خندان دهنی ساخته اند

من که باشم که تو گویی سخن همچو منی؟

مردم از بهر دل من سخنی ساخته اند

از من، این سنگ دلان، کوه کنی ساخته اند

بعد از این راز هلالی نتوان داشت نهان

که بهر خلوت از آن انجمنی ساخته اند