که برگ ریز خزان آید و بهار نماند

جهان و هر چه درو هست پایدار نماند

بیار باده که عالم به یک قرار نماند

غنیمتی شمر، ای گل، نوای عشرت بلبل

تو مست باده نازی، ولی مناز، که آخر

ز مستی یی که تو داری به جز خمار نماند

بسی نماند که خاکم زنند باد فراقت