بسی نماند که خاکم زنند باد فراقت

که برگ ریز خزان آید و بهار نماند

تو مست باده نازی، ولی مناز، که آخر

ز مستی یی که تو داری به جز خمار نماند

روان بگردد و زان گرد و هم غبار نماند

به روز هجر، هلالی ز روزگار چه نالی؟

معین ست که این روز و روزگار نماند