گر به عمری گوید از من با رقیبان یک سخن

کاشکی آن پرده را بر روی او حایل کنند

فتنه است آن چشم و او را خواب مستی لایق ست

مردم بد مست را آن به که لایعقل کنند

صد سخن گویند و از یاد منش غافل کنند

آن مه، از روی کرم، سوی هلالی مایل ست

آه! اگر اغیار سوی دیگرش مایل کنند