میان آتش و آبم، ز من کناره کنند

به پیش یار دلم را، چو غنچه، بشکافند

به او جراحت پنهانم آشکاره کنند

ز سیل دیده خرابم، ز سوز سینه کباب

ز اشک و چهره زردم اگر نی اند آگاه

شبی تفحص آن از مه و ستاره کنند

بر آستان وفا سر نهاده ام عمری