چون که بگذشتی تو اشک من روان شد از پیت

غالبا جان آفرین جسم تو از جان آفرید

چون کف پایت نهادی بر دلم آرام یافت

دست ازو گر باز داری همچنان خواهد تپید

عزم پابوس تو دارد، هر کجا خواهد رسید

می کشم بار غم از هجران و این کوه بلاست

من ندانم کین بلا را تا به کی خواهم کشید؟