وگر آید سیه روز و پریشان روزگار آید

دلم را باغ و بستان خوش نمی آید، مگر وقتی

که جامی در میان آرند و سروی در کنار آید

چو سوی زلف خوبان رفت، سوی ما نیاید دل

نمی آیم برون از بیم رسوایی، که می ترسم

مرا در پیش مردم گریه بی اختیار آید

س از عمری، اگر آن طفل بدخو بگذرد سویم