س از عمری، اگر آن طفل بدخو بگذرد سویم

وگر آید سیه روز و پریشان روزگار آید

نمی آیم برون از بیم رسوایی، که می ترسم

مرا در پیش مردم گریه بی اختیار آید

نمی گیرد قراری، تا دل من در قرار آید

فزون از داغ نومیدی بلایی نیست عاشق را

مبادا کین بلا پیش من امیدوار آید