نمی گیرد قراری، تا دل من در قرار آید

نمی آیم برون از بیم رسوایی، که می ترسم

مرا در پیش مردم گریه بی اختیار آید

س از عمری، اگر آن طفل بدخو بگذرد سویم

فزون از داغ نومیدی بلایی نیست عاشق را

مبادا کین بلا پیش من امیدوار آید

هلالی چون تو درویشی و آن مه خسرو خوبان