آخر، ای جان، روزی از حال دل زارم بپرس

وه که سودای تو آهر سر به شیدایی کشید

قصه عشق نهان ما به رسوایی کشید

تا بگویم آن چه در شب های تنهایی کشید

می کشند از داغ سویت خردمندان شهر

آن چه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید