می کشند از داغ سویت خردمندان شهر

قصه عشق نهان ما به رسوایی کشید

آخر، ای جان، روزی از حال دل زارم بپرس

تا بگویم آن چه در شب های تنهایی کشید

آن چه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید

حال ما و فتنه چشم تو می دانند که چیست

هر که روزی غارت ترکان یغمایی چشید