بنده آن سرو آزادم که بر رخسار گل

آن چه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید

حال ما و فتنه چشم تو می دانند که چیست

هر که روزی غارت ترکان یغمایی چشید

خال رعنایی نهاد و خط زیبایی کشید

طاقت هجران ندارد نازپرورد وصال

داغ و درد عشق را نتوان به رعنایی کشید