یا رب چه کم شود ز تو، ای پادشاه حسن

غم نیست که ز داغ تو می سوزدم جگر

داری هزار سوخته، من هم یکی دگر

گر سوی من به گوشه چشمی کنی نظر؟

در کوی تو سرآمد اهل وفا منم

از چشم التفات وفای مرا نگر