بهر خدا که لب بگشا، کام من بر آر

چون دل اسیر توست، ز کوی خودش مران

دل داریی کن و دل ما را نگاه دار

کام من از دهان تو یک حرف بیش نیست

چون خاک شد هلالی مسکین به راه تو

خاکش به گرد رفت و شد آن گرد هم غبار