اگر به قصد دلم سوی تیغ دست بری

از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز؟

که بی تو روز و شب ما برابرست امروز

به پای خویشتن آید، چو مرغ دست آموز

دلم به ذوق شکرخنده تو پرخون شد

کجاست غمزه خونریز و ناوک دل دوز؟