به پای خویشتن آید، چو مرغ دست آموز

از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز؟

که بی تو روز و شب ما برابرست امروز

اگر به قصد دلم سوی تیغ دست بری

دلم به ذوق شکرخنده تو پرخون شد

کجاست غمزه خونریز و ناوک دل دوز؟

به دفع لشکر غم صد سپه برانگیزم