گر دل و جان هلالی ز آتش غم سوخت سوخت

من سگ کویی کز آن جا آید این فریادرس

پیش رخسار تو دل در سینه دارد اضطراب

همچو آن مرغی، که باشد موسم گل در قفس

بر سر کوی تو گو: هرگز مباش این خار و خس