گر چه با دلق ملمع می گلگون عیب است

که از آن دست که او می کشدم می رویم

دوستان عیب من بی دل حیران مکنید

گوهری دارم و صاحب نظری می جویم

مکنم عیب کز او رنگ ریا می شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است

می سرایم به شب و وقت سحر می مویم