ای خوش آن روزی که بینم در ته پیراهنش!

آن که بر دوشش گرانی می کند جیب قبا

چون روا دارد کسی بار زره بر گردنش؟

خوش نباشد در قبای آهنین آن سیم تن

آن تن پاک از لطافت هست چون آب حیات

غالبا موج همان آب ست شکل جوشنش

حیف باشد زخم تیر او بر چشم دشمنان