امید هست که بینم به کام خویشتنش

زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش

چه نازکی ست، تعالی الله! آن قد را؟

که از گل و سمن آزرده می شود بدنش

هزار تازه گل از بوستان دمید ولی