که از گل و سمن آزرده می شود بدنش

زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش

امید هست که بینم به کام خویشتنش

چه نازکی ست، تعالی الله! آن قد را؟

هزار تازه گل از بوستان دمید ولی

یکی ز روی لطافت نمی رسد به تنش

سزد که جامه جان را قبا کند از شوق