همچو گرد از خاک برخیزم بگیرم دامنش

گر گذر افتد چو باغ صبح، بر خاک منش

در هوایش گر رود ذرات خاک من به باد

از هواداری در آیم ذره وار از روزنش

آن پری رو را چه لایق کلبه تاریک دل؟