در هوایش گر رود ذرات خاک من به باد

گر گذر افتد چو باغ صبح، بر خاک منش

همچو گرد از خاک برخیزم بگیرم دامنش

از هواداری در آیم ذره وار از روزنش

آن پری رو را چه لایق کلبه تاریک دل؟

مردم چشم ست، بنشانم به چشم روشنش