مردم چشم ست، بنشانم به چشم روشنش

در هوایش گر رود ذرات خاک من به باد

از هواداری در آیم ذره وار از روزنش

آن پری رو را چه لایق کلبه تاریک دل؟

گر شبی لطف تنش بر پیرهن ظاهر شود

از خوشی دیگر نگنجد در قبا پیراهنش

از لطافت دم مزن ای گل به آن نازک بدن