از خوشی دیگر نگنجد در قبا پیراهنش

آن پری رو را چه لایق کلبه تاریک دل؟

مردم چشم ست، بنشانم به چشم روشنش

گر شبی لطف تنش بر پیرهن ظاهر شود

از لطافت دم مزن ای گل به آن نازک بدن

زانکه گر دم می زنی آزرده می گردد تنش

تا به گردن غرق خونم، دیده بر راه امید