جان را بدو سپارم، نم را به خاک کویش

روزی که بر لب آید جانم در آرزویش

چون از وصال آن گل دیدم که نیست رنگی

آخر به صد ضرورت قانع شدم به بویش

خورشید روی او را نسبت به ماه کردم