چون از وصال آن گل دیدم که نیست رنگی

روزی که بر لب آید جانم در آرزویش

جان را بدو سپارم، نم را به خاک کویش

آخر به صد ضرورت قانع شدم به بویش

خورشید روی او را نسبت به ماه کردم

زین کار نامناسب شرمنده ام ز رویش