آن حالتی که نیست تو را با خدای خویش

صد بار آشنا شده ای با من و هنوز

بیگانه وار می گذری ز آشنای خویش

زاهد برو که هست مرا با بتان شهر

حیف ست بر جفا که به اغیار می کنی

بهر خدا که حیف مکن بر جفای خویش

قدر جفای توست فزون از وفای ما