قدر جفای توست فزون از وفای ما

آن حالتی که نیست تو را با خدای خویش

حیف ست بر جفا که به اغیار می کنی

بهر خدا که حیف مکن بر جفای خویش

پیش جفای تو خجلم از وفای خویش

گم شد دلم، به آه و فغان دیگرش مجوی

پیدا مساز دردسری از برای خویش