پیش جفای تو خجلم از وفای خویش

حیف ست بر جفا که به اغیار می کنی

بهر خدا که حیف مکن بر جفای خویش

قدر جفای توست فزون از وفای ما

گم شد دلم، به آه و فغان دیگرش مجوی

پیدا مساز دردسری از برای خویش

چون خاک پای توست هلالی به صد نیاز