راستی هم یاد گیر از قامت دل جوی خویش

ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش

کعبه ما کوی توست از کوی خود ما را مران

قبله ما روی تو ما را مران از کوی خویش

سر به بالین فراقت هر کسی شب تا به روز