قبله ما روی تو ما را مران از کوی خویش

ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش

راستی هم یاد گیر از قامت دل جوی خویش

کعبه ما کوی توست از کوی خود ما را مران

سر به بالین فراقت هر کسی شب تا به روز

ما و غم های تو و سر بر سر زانوی خویش

شب چو بر خاک درت پهلو نهادم گفت دل