ما و غم های تو و سر بر سر زانوی خویش

کعبه ما کوی توست از کوی خود ما را مران

قبله ما روی تو ما را مران از کوی خویش

سر به بالین فراقت هر کسی شب تا به روز

شب چو بر خاک درت پهلو نهادم گفت دل

من ز پهلوی تو در عیشم، تو از پهلوی خویش

چون هلالی را فلک سرگشته می دارد چنین