می خرامیدی و من در قدمت می بودم

کاشکی! خاک حریم حرمت می بودم

بی غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت!

بیش از این کاش گرفتار غمت می بودم

گر به پرسیدن من لطف نمی فرمودی