گر به پرسیدن من لطف نمی فرمودی

می خرامیدی و من در قدمت می بودم

بی غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت!

بیش از این کاش گرفتار غمت می بودم

همچنان کشته تیغ دو دمت می بودم

گر به سررشته مقصود رسیدی دستم

دست در سلسله خم به خمت می بودم