دست در سلسله خم به خمت می بودم

گر به پرسیدن من لطف نمی فرمودی

همچنان کشته تیغ دو دمت می بودم

گر به سررشته مقصود رسیدی دستم

گر مرا حشمت کونین میسر می شد

همچنان بنده خیل و حشمت می بودم

چون مریضی که دلش مایل صحت باشد