مگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

جدا زان سروقد گر جانب بوستان روم روزی

به یاد قد او در سایه سرو چمن باشم

چه سان رازی کنم پنهان که از صد پرده ظاهر شد

مرا جان کوه اندوه است و من جان می کنم آری

تو را لعل شیرین ست من هم کوهکن باشم

هلالی چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواری