مرا جان کوه اندوه است و من جان می کنم آری

به یاد قد او در سایه سرو چمن باشم

چه سان رازی کنم پنهان که از صد پرده ظاهر شد

مگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

تو را لعل شیرین ست من هم کوهکن باشم

هلالی چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواری

من مسکین غریبم گرچه دایم در وطن باشم