هلالی چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواری

مگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

مرا جان کوه اندوه است و من جان می کنم آری

تو را لعل شیرین ست من هم کوهکن باشم

من مسکین غریبم گرچه دایم در وطن باشم