چو پایمال تو گشتم سرم بلند شد آری

اسیر زلف تو گردم غلام خال تو باشم

کمال فضل به تحصیل عاشقی ست، خوش آن دم

که در مطالعه صفحه جمال تو باشم

چه سربلندی از این به که پایمال تو باشم

خمیده باد قد من ز غصه همچو هلالی

اگر نه مایل ابروی چون هلال تو باشم