نوید داد که عام است فیض رحمت او

بر آستانه میخانه گر سری بینی

مزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی کند دل من میل زهد و توبه ولی