مر او را زنی کابلی دایه بود

نه روزی ز فرمانش کردی گذر

چنان بود پیمانش با ماهروی

که جفت آن گزیند که بپسندد اوی

که افسون و نیرنگ را مایه بود

ببستی ز دو اژدها را به دم

از آب آتش آوردی ، از خاره نم