که افسون و نیرنگ را مایه بود

چنان بود پیمانش با ماهروی

که جفت آن گزیند که بپسندد اوی

مر او را زنی کابلی دایه بود

ببستی ز دو اژدها را به دم

از آب آتش آوردی ، از خاره نم

نهان سپهر آنچه گفتی ز پیش