پریچهره را دید جم ناگهان

فروزان ازو فره خسروی

به رخ بر سرشته شده گرد خوی

چو بر لاله آمیخته مشک و می

بدوگفت ماها چه بینی نهان

یکی گمره بخت برگشته ام

زگم کردن راه سرگشته ام