گشاد و جهان کرد ازو پرشکر

که بنده بدش چشمۀ نوش را

به می درسرشت وبه در در شکفت

به پروین بخست و به شکر بسفت

مه مهرروی و بت سیمبر

به جم گفت کای خسته از رنج راه

درین سایه گا ه از چه کردی پناه