پدر دان مرا شاه زابلستان

دلم را ره شادمانی بجوی

بت زابلی گفت ازین هر چهار

نی ام من جز از تخمۀ شهریار

ندارد بجز من دگر دلستان

وز او مرمرا هست فرمان روا

که جفت آن گزینم کم آید هوا